من خسته ام از خویشتن خویش

از گذشته و حال از روحیات و گفتار خویش

من شرمسارم از اینکه هر گز از روی محبت به تو سلام نکردم

جرات معذرت خواهی نداشتم، بو سه ای از مهر به دستان

همیشه خسته ات نزدم ، من شرمنده همه خوبیهایت

کوچکتر از ذرات خاک پایت و حقیر تر از بند کفشهایت

مادرم !ای حاصل جوانی تو بود ونبود زندگی ام

ای آفتاب بی غل و غش مهربانی ، مرا به خدایی که

روح پاکش را در تو دمیده ببخش و دعا کن که مانند تو باشم.