روزها را ورق ورق می کنم تا از بین آنها صفحه ای بیابم و
بدانم چطور آبی ترین هاسیاه شد و مهربانی ها نفرت .
چگونه قلبت به قلبم زخم زدو نگاهت به نگاهم خنجر .
آیا جواب گریه های تنهایی ام را از یاد برده ای ؟یا تمام
ناله هایم را در سنگلاخ فراموشی ریخته و بی توجه به
گودی چشمانم قدم در ماسه های داغ گذاشته تا با
نسیم اندک اثرت را پاک نموده و من هیچ ، نیابم .
الهی ! راز دل گفتن دشوار است و نگفتن دشوارتر.
الهی! چگونه خاموش باشم که دل در جوش و خروش است و چگونه سخن گویم که خرد مدهوش و بیهوش است.
ا لهی! ما همه بیچاره ایم و تنها تو چاره ای و ما همه هیچ کاره ایم و تنها تو کاره ای.
الهی ! چون تو حاضری چه جویم و چون تو ناظری چه گویم .
الهی! چشم بسته و تن خسته ام ودلشکسته راه بسیار می روم و مسافتی نمی پیمایم. وای من اگر دستم نگیری و رهایی ام ندهی .
الهی! خودت آگاهی که دریای دلم را جزر و مدّ است یا باسط، بسطم ده و یا قابض، قبضم کن.
الهی! ناتوانم و در راهم و گردنه های سخت در پیش است و رهزن های بسیار در کمین و بار گران بر دوش. یا هادی، اهدنا الصراط المستقیم...
الهی ! از روی آفتاب و ماه و ستارگان شرمنده ام از انس و جان شرمنده ام، حتی از روی شیطان هم شرمنده ام که همه در کارخود استوارند و من، سست عهد و ناپایدار.
الهی ! وای بر من اگر دانشم رهزنم شود و کتابم حجابم.
الهی! علمم موجب ازدیاد حیرتم شده است، ای علم محض و نور مطلق، بر حیرتم بیفزا.
